Το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου στο Κιάτο σε ένα διήμερο προβολών στις 23 & 24 Νοεμβρίου στο Κέντρο Πολιτισμού «Γιάννης Σπανός»
Παρακάτω θα βρείτε το αναλυτικό πρόγραμμα και μία μικρή περίληψη των ταινιών
ΔΕΥΤΕΡΑ 23 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
18:00 | Μικροσκοπικοί Θεοί/ TINY GODS (81′)
Σκηνοθεσία: Πάνος Δεληγιάννης | Ελλάδα | 2026
Ένα ταξίδι από το «μυστικό» δημιουργικό σύμπαν της εικαστικού Κλειώς Γκιζέλη στον μαγικό κόσμο των παιδιών στην τάξη Δημοτικού που διδάσκει εικαστικά, από τις εξαιρετικές υψηλής αισθητικής μινιατούρες αγάλματα που δημιουργεί στον κοινωνικό αντίκτυπο της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, από το πολύχρωμο στούντιο της στους δρόμους της πολυπολιτισμικής περιοχής της Κυψέλης στην Αθήνα.
19:30 | Οι μαθητές που μετρούσαν τ’ άστρα: οι αγώνες των νυχτερινών μαθητών στη μετεμφυλιακή Ελλάδα (1962-1967) / The students that counted the stars (62′)
Σκηνοθεσία: Γιάννης Ξύδας | Ελλάδα | 2026
Διώξεις, εξορίες, επιτήρηση… Ένα πλέγμα ελέγχου που διαμορφώνει την καθημερινότητα της κοινωνίας μετά τον Εμφύλιο πόλεμο. Μέσα σ’ αυτό το ασφυκτικό κλίμα, κάτι νέο αρχίζει να συγκροτείται. Το δικαίωμα στη μόρφωση αποκτά κεντρική αξία και συναντά την ανάγκη για αξιοπρεπή εργασία. Μέσα στον καθημερινό αγώνα γεννιέται το κίνημα των νυχτερινών μαθητών. Ο Σύλλογος Εργαζομένων Μαθητών Μέσης Εκπαίδευσης (ΣΕΜΜΕ) απαντά στον κρατικό αυταρχισμό με πολυεπίπεδους αγώνες. Σε μια βαθιά σκοτεινή περίοδο οι μαθητές της νύχτας ύψωσαν το βλέμμα. Και μες στο σκοτάδι της καταστολής, του φόβου και της τρομοκρατίας έγιναν εκείνοι που πεισματικά μετρούσαν τ’ άστρα. Μαθητὴς τῆς νύχτας Χλωμὸ παιδί, ἀστέρι τῆς νυχτιᾶς μὲ τὰ μαλλιὰ τ’ ἀχτένιστα ριγμένα τὸ βράδυ σάν πηγαίνεις στὸ σχολειό σὲ βλέπω καὶ τὰ ἔχω ὅλα χαμένα. Σαστίζω σὰν σὲ βλέπω νὰ περνᾶς τρεχάλα ἀπὸ μπροστά μου, νὰ προφτάσῃς τὴν πόρτα τοῦ σχολειοῦ σου ἀνοικτή μὴν τύχει καὶ τὸ μάθημά σου χάσης Κι’ ὅταν περάσῃς κι’ ἔμπῃς στὸ σχολειό τὴ σκέψη τούτη στὸ μυαλό μου βάζω χλωμὸ παιδί, ἀστέρι τῆς νυχτιᾶς πῶς θὰθελα μὲ σένανε νὰ μοιάζω. Μίκιος Μικέλης (9ον Νυχτερινό)
ΤΡΙΤΗ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
18:00 | Ζώντες λίθοι / Living stones (52′)
Σκηνοθεσία: Στάθης Γαλαζούλας | Ελλάδα| 2026
Στις Κυκλάδες, σε βάθη όπου το φως εξασθενεί και αρχίζει ένας κόσμος αθέατος για τον άνθρωπο, εκτείνονται κοραλλιογενείς σχηματισμοί από ενασβεστωμένα ροδοφύκη, οι λεγόμενες «τραγάνες». Καθώς η έρευνα προχωρά στα αχαρτογράφητα τοπία του βυθού, η αφήγηση οδηγείται στον «Κακό Τόπο», μια περιοχή που οι ψαράδες ονόμασαν έτσι εξαιτίας του δύσβατου βυθού της. Πόσο «κακός» είναι όμως τελικά αυτός ο τόπος;
19:00 | Γεννημένος δυο φορές / Born twice (74′)
Σκηνοθεσία: Στέλιος Κούλογλου| Ελλάδα| 2026
Το 1943, όταν οι Ναζί μετέφεραν την οικογένεια του και εκατοντάδες Εβραίους του Bελγίου στο Αουσβιτς, η μητέρα του Σιμόν Γκρονόφσκι τον έσπρωξε από το τρένο.
Ο 11χρονος Σιμόν γύρισε πίσω στις Βρυξέλλες με περιπετειώδη τρόπο, κρύφτηκε μέχρι την απελευθέρωση και μετά προσπάθησε να φτιάξει τη ζωή του, χωρίς τους γονείς και την αδελφή του. Λέει ότι αν ήξερε ότι δεν θα ξανάβλεπε τη μητέρα του, δεν θα είχε πηδήξει από το τρένο.
Ογδόντα τρία χρόνια μετά, ο Σιμόν δικηγορεί υπέρ των αδυνάτων, δίνει συναυλίες με τη δική του μπάντα τζαζ και παίζει με την ορχήστρα του Γούντι Αλεν στη Νέα Υόρκη. Μιλάει σε σχολεία και κοινότητες για τη δημοκρατία, τον κίνδυνο της ακροδεξιάς και τη συγχώρεση.
Στις συγκλονιστικές ομιλίες του, εξηγεί γιατί επί 60 χρόνια δεν είχε μιλήσει για την ιστορία του. Οι φίλοι του θέλουν να διασκεδάσουν, όχι να ακούσουν μία ακόμη τραγική ιστορία από τον πόλεμο. Και ο ίδιος έχει ενοχές: γιατί επέζησε, όταν τόσοι έπεσαν θύματα στο Ολοκαύτωμα;
Την ιστορία και τη ζωή αυτού του καταπληκτικού ανθρώπου καταγράφει το «Γεννημένος δυο φορές», το νέο ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου. Η μουσική είναι του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου, του οποίου η μητέρα Ραχήλ Χασίδ-Καλαντζοπούλου ήταν επιζήσασα του διαβόητου στρατόπεδου συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλσεν.
Ο καλύτερος φίλος του Σιμόν είναι ο αντιφασίστας καλλιτέχνης Κόνραντ Τινέλ, ο μικρός γιος ενός διαβόητου Βέλγου δωσίλογου. Ο πατέρας καταδικάστηκε σε θάνατο μετά το τέλος της κατοχής, όπως και τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του Κόνραντ που υπηρετούσαν στα SS. Aλλά τελικώς κανείς τους δεν εκτελέστηκε.
Ο Κόνραντ κουβαλάει τις ενοχές της οικογένειας, δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να ζητήσει εξηγήσεις από τον πατέρα του για τη λατρεία του Χίτλερ. Μπροστά στην κάμερα, οι δύο φίλοι θέτουν το ερώτημα: είναι καλύτερα να είσαι γιος ναζί ή γιος που έχασε την οικογένεια του από τους Ναζί;
Ο ένας αδελφός του Κονραντ υπεράσπιζε το καταφύγιο του Χίτλερ στο Βερολίνο. Ο άλλος ήταν ο δεσμοφύλακας του Σιμόν στο στρατόπεδο των Βρυξελλών. Αυτός που τον οδήγησε, μαζί με τη μητέρα του, στο τρένο για το Αουσβιτς.
Αυτός ο τελευταίος ζητάει συγχώρεση από τον Σιμόν. Ο Κόνραντ δεν πιστεύει ότι ο μεγάλος αδελφός του έχει πραγματικά μετανιώσει. Ο Σιμόν πρέπει να αποφασίσει, σε μία συγκινητική ταινία για τη μνήμη, τη συγχώρεση και την απίθανη φιλία μεταξύ δύο ανθρώπων που χώρισε η ιστορία.
